In Nederland werd Cradle to Cradle in korte tijd populair met de slogan `afval=voedsel'.

“Leef een grote voetafdruk!
Hoe meer afval hoe beter”

 

Afval is Voedsel

Eerste Cradle to Cradlebedrijf in Nederland met reacties overladen

Beco Groep en EPEA in duurzame industriële processen: `afval=voedsel'
18-03-2008
Een week na de bekendmaking van de unieke samenwerking tussen EPEA en BECO Groep, is BECO Groep overladen met reacties van bedrijven, die graag meer willen weten over de Cradle to Cradle-diensten. Cradle to Cradle is een strategie waarmee industriële processen en producten zo worden ontworpen dat deze veilig, winstgevend en volledig hernieuwbaar zijn en zowel economische, als ecologische en maatschappelijke waarde opleveren. Michael Braungart is, samen met de Amerikaanse architect McDonough, de bedenker van het Cradle to Cradle concept dat hij via zijn bedrijf EPEA in de praktijk brengt.


In Nederland werd Cradle to Cradle in korte tijd populair met de slogan `afval=voedsel'. De strategie van Braungart en zijn partner William McDonough gaat ervan uit dat alle productie hernieuwbaar dan wel volledig natuurlijk afbreekbaar moet zijn. Braungarts bedrijf EPEA ontwikkelt en beheert alle kennis op het gebied van Cradle to Cradle en heeft een schatkist aan kennis over materialen in haar database opgeslagen. Binnenkort wordt een team consultants van BECO Groep door Michael Braungart getraind, en verkrijgt de benodigde kennis om Cradle to Cradle projecten uit te voeren. Alle projecten worden door dit team van BECO Groep uitgevoerd in samenwerking met consultants van EPEA.

Michael Braungart is op dit moment één van de meest gevraagde sprekers op het gebied van maatschappelijk verantwoord ondernemen. De Duitse chemicus is regelmatig in Nederland, met grote opdrachten als de inrichting van de Floriade in Venlo. Braungart heeft uitvoerig en diepgaand gesproken met Franc van den Berg (directeur), Diana de Graaf (clustermanager eco-efficiency) en Carla Neefs (marktmanager bedrijven) van BECO Groep. Zij spraken over de kennis, ervaring en het klantenprofiel van BECO Groep en de manier waarop samenwerking kan leiden tot verdere verspreiding van het concept Cradle to Cradle in Nederland.

Michael Braungart motiveerde de keuze voor BECO Groep met het volgende, persoonlijke statement:
"We at EPEA are scientists focusing on research and education. We see great opportunities to roll out the Cradle to Cradle concept in the Netherlands. In order to spread further the concept of Cradle to Cradle, it is necessary to reach as many companies and organisations as possible that can implement Cradle to Cradle-practices within their production processes.
That is why we have chosen to cooperate with BECO Group. BECO has a lot of proven experience in implementing sustainability within companies, on a strategic as well as on an implementation level.
Via this cooperation we have created a strong team that has both the scientific and the implementation power to make Cradle to Cradle work for the benefit of Dutch and Belgian companies and organisations. Since BECO Group is an international player, with a strong international network through the Inogen Alliance, companies worldwide can also benefit from this cooperation ."

BECO Groep is een internationaal adviesbureau voor duurzame ontwikkeling. BECO zoekt samen met haar klanten naar oplossingen die de synergie tussen mens, milieu en winstgevendheid versterken. Voor de Cradle to Cradle diensten maakt BECO gebruik van haar kennis en ervaring op gebied van strategie ontwikkeling, duurzaam herontwerp van producten en processen en duurzaam bouwen.

De Environmental Protection and Encouragement Agency (EPEA), opgericht door Professor Dr. Michael Braungart werkt wereldwijd met klanten om de Cradle to Cradle-methodologie toe te passen op het ontwerp van nieuwe processen, producten en diensten.
Bron: persbureau Nieuwsbank


Afval = voedsel
‘Cradle to Cradle’, het baanbrekende concept van Michael Braungart en William McDonough, begint overal ter wereld voet aan de grond te krijgen. De visie is simpel. We moeten uitsluitend nog intelligente producten ontwerpen, gemaakt van verantwoorde, volledig afbreekbare materialen die we steeds weer kunnen teruggeven aan technische of biologische kringlopen. Zo wordt afval weer voedsel en blijven materialen eindeloos herbruikbaar.
Bron: http://www.duurzaamheid.nl/c2c/Het_boek-oud/Persbericht.asp


“Leef een grote voetafdruk!
Hoe meer afval hoe beter”

08 - 06 - 2007

Op een conferentie over Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen zeggen dat iedereen meer moet vervuilen! Dat consumenten meer moet kopen. Dat we het leven moeten vieren. Dan moet je wel een erg goed verhaal hebben. De Duitse chemicus Michael Braungart had dat.

"We willen allemaal wel een beetje minder autorijden", begon Braungart woensdag zijn speech op een dag over het Nieuwe Ondernemen, georganiseerd door MVO Nederland. "Maar een beetje minder is niet goed, het is even slecht. Als je het milieu een beetje minder vernietigt, blijf je het vernietigen. Een beetje beschermen is geen bescherming."

"Alles moet veilig terug"
Braungart stelt dat je de dingen niet minder slecht moet doen, maar de goede dingen beter. Die filosofie bedacht hij samen met zijn Amerikaanse collega en architect William McDonough, het idee dat alles wat we produceren veilig terug moet kunnen in de grond.
Dus maak afbreekbare, composteerbare T-shirts bijvoorbeeld. Die kun je gewoon in de natuur weggooien. Dat afval is mest voor voedsel. Of maak een biologisch afbreekbare fles waarin een zaadje is ingebouwd. Gooi het weg en er groeit iets moois uit de grond.
Het is als de natuur zelf, al het afval van bomen en dieren is voeding voor natuur of nieuwe gewassen. Zo ontstaat er een gesloten, circulaire economie en lossen we ons afvalprobleem op. Sterker nog, hoe meer afval hoe beter, want dat betekent meer voeding voor gewassen. Afval = voedsel. En we hoeven ons dus niet schuldig te voelen als we meer consumeren.

Braungart en McDonough schreven het boek 'Cradle to Cradle: Remaking the Way We Make Things' en adviseerden vele politici en bedrijven, waaronder autoproducent Ford.

Behalve over biologische voedingsmiddelen spreekt Braungart over technische 'voedingsmiddelen'. We zouden alle producten zo moeten fabriceren dat we alle onderdelen opnieuw kunnen gebruiken. Alle onderdelen van een oude stoel zouden onderdelen moeten zijn voor de nieuwe stoel. De producten leggen zo geen weg af van de wieg naar het graf, maar van de wieg naar de wieg (cradle to cradle).
Auteur: OneWorld Bron: Oneworld


Het Cradle-to-Cradle concept van McDonough en Braungart wordt warm omarmd door Nederland. Het VPRO-programma Tegenlicht dat maandagavond wordt uitgezonden -herhaling op dinsdag- besteed onder andere aandacht aan het Cradle to Cradle concept voor Almere, waar wethouder Adri Duivesteijn een prominente rol in speelt.

Volgens het Cradle to Cradle concept is afval een grondstof voor iets nieuws en moeten grondstoffen van ‘wieg tot wieg’ (cradle-to-cradle) worden gebruikt. Bij de groei van Almere zal duurzaamheid: ‘afval is voedsel’ de pijler worden van de toekomstige uitbreiding van de stad zijn.

Minister Jacqueline Cramer van VROM heeft Almere deze opgave gegeven in het het kader van het Urgentie Programma Randstad. Denk daarbij aan de bouw van energieproducerende wijken en geheel andere uitgangspunten bij ontwerp en bouw van woningen, bedrijven en infrastructurele voorzieningen.
 


Het boek heet Cradle to Cradle: Remaking the way we make things .

Afval is Voedsel

Het is een enthousiast verhaal van mensen die eens niet vertellen wat allemaal niet mag, maar juist wat wel goed werkt en hoe goed het aansluit op onze Westerse stijl van leven.

De basiswaarneming die ze doen is dat de mens het eerste en enige ding op Aarde is dat afval oppot. Alles, alles, alles in de natuur wordt hergebruikt terwijl wij niet veel beters kunnen bedenken dan ons afval op grote hopen te gooien of via verbranding in de atmosfeer te lozen. We zijn de eerste en enige soort die niet meedraait in de eeuwigdurende levenscycli van de natuur.

Interessant is nu dat ze niet concluderen dat alles biologisch afbreekbaar moet zijn, of dat we zaken zo veel mogelijk moeten recyclen. Want, zo zeggen ze terecht, recyclen stelt het storten van afval uit, maar het voorkomt het niet. Terwijl het wordt gerecycled degradeert de kwaliteit van het materiaal en via een kilometerpaaltje of tuinbank komt het op den duur toch terecht op de afvalhoop.

Ze stellen daarom voor om twee cycli te hanteren: de ene is het natuurlijke proces van composteren en opnieuw tot leven wekken van afval; de andere cyclus gaat over "technische materialen" zoals ijzer of plastic, en die moeten zo worden gebruikt dat ze gemakkelijk van andere delen te scheiden zijn voor hergebruik zonder kwaliteitsverlies. Dus geen lijm maar samenklikken. Het boek zelf demonstreert het principe, want dat is gedrukt op plastic dat eeuwig kan worden omgesmolten tot een even goed boek met andere inhoud. De inkt kan met de juiste temperatuur worden gesmolten en hergebruikt.

Is dit duurder dan de middelen die we nu gebruiken? Ja en nee. In veel producten zitten de kosten voor ecologische belasting niet doorberekend, en daardoor lijkt het goedkoper om gebruik te maken van materialen die later als afval gedumpt worden. Maar waar burgers zich een rad voor ogen laten draaien door de industrie die geen verantwoording neemt op dit punt grijpt vroeg of laat de overheid in namens ons allemaal. Die stelt vanzelf regels en wetten op om beter gedrag af te dwingen. En dat zal gebeuren door de nu nu niet meegerekende effecten alsnog door te berekenen. Op dat punt worden deze zienswijzen vanzelf efficient. Het is jammer dat de meerderheid daar op lijkt te wachten.
 


Cradle-to-cradle design.

Chemicus Michael Braungart en architect William McDonough trekken wereldwijd veel aandacht door te kopiëren wat de natuur al miljarden jaren doet: haar eigen afval hergebruiken als voedsel. Het door hun bedachte cradle-to-cradle principe stelt dat alles wat wij produceren op enig moment terug de natuur in kan of volledig kan worden hergebruikt. Zij laten zich leiden door de gedachte dat afval gelijk staat aan voedsel.
Anders gezegd, een product bereikt nooit de eindfase (graf) maar blijft onderdeel van een regeneratieproces (cradle). Een sterk argument is ook dat wij onze levensstijl niet drastisch hoeven te veranderen. Zo bedachten zij een biotelefoon met een zaadje erin. Als je klaar bent met je telefoon, gooi je deze tussen de planten. Langzaam breekt deze af en uit het zaadje groeit een boom. Op 5 maart 2008 zal Michael Braungart het concept met woord en beeld uitleggen, meer concrete voorbeelden geven en ingaan op de stormachtige ontwikkelingen die c2c veroorzaakt.

Het idee lijkt zo voor de hand te liggen. Zorg ervoor dat al ons afval hergebruikt kan worden en we hebben een groot milieu probleem minder.
Sterker nog, het grootste voorbeeld is elke dag overal om ons heen zichtbaar. De natuur weet niet beter. Het heeft uit eindelijk moeten duren tot het moment dat Braungart en McDonough elkaar jaren geleden in New York op een feestje ontmoetten. Die avond waren zij uitsluitend in elkaar geïnteresseerd en uit hun enthousiaste ideeën ontstond het cradle-to- cradle principe. In tegenstelling tot onze gewoonte om alles na gebruik als afval in het grave te gooien, besloten zij dat dat juist het moment van de geboorte van iets nieuws moest zijn.

Interessant is dat het hen lukte om de aandacht van grote bedrijven te trekken. Zo werkten zij aan projecten voor Fort Motor Company, Nike en Unilever. Dat zij werden toegelaten ligt enerzijds aan het enorme enthousiasme en grenzeloze vertrouwen dat zij hebben voor hun design ideeën. Ze zijn specialisten op hun gebied en leveren uitstekende kwaliteit. Anderzijds leveren hun ideeën grote besparingen op. Er wordt geld mee verdiend en dat wordt gewaardeerd. Daarom dat er graag en veel over hun gepraat wordt, de beste reclame die je kunt hebben. Dit compenseert meer dan voldoende voor het enigszins excentriek overkomen van de heren.

De crisis waar we ons steeds duidelijker in bevinden, actueel gemaakt dankzij documentaires als An Inconvenient Truth, levert een extra impuls voor oplossingen zoals dit duo ze bedenkt en uitwerkt. De uitdagingen waar wij op deze overvolle aarde voor staan, kunnen alleen vanuit een nieuw kader en op creatieve manier wordt aangegaan. Dat maakt het werk van Braungart en McDonough zo inspirerend. Ze tonen ons niet alleen de weg naar een nieuwe, groene wereld, ze laten tevens zien waar wij met onze menselijke creativiteit toe in staat zijn.
 


Natuurvoedingsconsulenten en natuurvoedingsspecialisten

Ekozine, het E-zine over een duurzame samenleving

Stichting Duurzaam Verder. Een duurzame samenleving, duurzame projecten

Subsidie op dubbel glas? Subsidie op dubbel glas komt terug.

Subsidie voor windmolens en windenergie.

Subsidies voor windenergie. Windmolens in zee en op land.

Duurzame brandstoffen. Duurzame biobrandstoffen. Subsidie duurzame brandstoffen.